و در اينجا نخستين تقاضايش از خدا كه در آيات فوق منعكس است تقاضاى فرزند صالح بود ، فرزندى كه بتواند خط رسالت او را تداوم بخشد ، و برنامه‌هاى نيمه تمامش را به پايان برساند ، اينجا بود كه عرض كرد : « پروردگارا ! به من از فرزندان صالح ببخش » ( * ( رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ ) * ) . چه تعبير جالبى « فرزند صالح و شايسته » ، شايسته از نظر اعتقاد و ايمان ، شايسته از نظر گفتار و عمل ، و شايسته از تمام جهات . قابل توجه اينكه يك جا ابراهيم خودش تقاضا مىكند كه در زمره صالحان باشد ، چنان كه قرآن از قول او نقل مىكند : رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ : « پروردگارا ! به من علم و دانش مرحمت فرما ، و مرا به صالحان ملحق كن » ( شعراء - 83 ) . و در اينجا تقاضا مىكند كه فرزندان صالح به من مرحمت فرما ، چرا كه صالح وصفى است جامع كه تمام شايستگىهاى يك انسان كامل در آن جمع است . خداوند نيز اين دعا را مستجاب كرد ، و فرزندان صالحى همچون « اسماعيل » و « اسحاق » به او مرحمت فرمود ، چنان كه در آيات بعد همين سوره مىخوانيم وَبَشَّرْناه بِإِسْحاقَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ « ما او را بشارت داديم به تولد اسحاق پيامبرى از صالحان » . و در مورد اسماعيل مىگويد : وَإِسْماعِيلَ وَإِدْرِيسَ وَذَا الْكِفْلِ كُلٌّ مِنَ الصَّابِرِينَ وَأَدْخَلْناهُمْ فِي رَحْمَتِنا إِنَّهُمْ مِنَ الصَّالِحِينَ : « و اسماعيل و ادريس و ذا الكفل را به ياد آور كه همه از صابران بودند ، و ما آنها را در رحمت خود وارد كرديم چرا كه از صالحان بودند ( انبياء - 86 و 85 ) .